Ei bondegravferd.

(Dette var i 1994)

Ein dag var mora Anne og guten Per, ute på garden å jobba, dei bode i Trond heim. Faren Nils var i Oslo på messe. Anne satte Per på eit oppdrag. Han skulle hogge tre til ved. Han gjekk inn i skogen å fann eit tre. Han begynte å hogge han var komen til siste hogget og bomma på treet. Han trefte seg sjølv, han hylte.

Mora høyrde ein lyd. Ho trudde det var Per. Ho ropte etter han og sprang mot der han var for å hogge ved. Per var stille, ho såg att han låg der og ikkje røyvde seg. Ho vart redd og sprang opp til treet og såg att han blødde veldig mykje på kneet. Ho tok av seg genseren sin å knytte den hardt rundt han og sprang for å ringe etter ambulanse. Ho bad dei kome fort, såret var djupt. Medan ho venta ringde ho til Nils og fortalte kva som hadde skjedd. Han pakka kofferten og reiste heim att.

Ambulansen var komen og ho viste dei vegen opp til Per. Det var ein veldig liten sjanse for att han overlevde. Dei tok han på båra og reiste på sjukehuset, mora var med. Faren kom også på sjukehuset. Dei venta på venterommet. Da kom legen ut, han var trist, Per var død.

Mora begynte å grine og faren trøysta ho. Dei reiste heim og planla bondegravferd. Faren var prest. Han skulle halde tale. No var dagen komen. Gravferda var kort alle grein. Etterpå reiste dei heim og prata. Nokre dagar seinare var dei komne over det, og byrja å jobbe igjen. Faren var prest og mora var lærar. Seinare i livet var dei veldi forsiktige.

Anita