For mange, mange år sidan på ein gard hende det noko trist. Bonden på garden døyde. Nøyaktig ei veke etter han døyde vart det gravferd. Til gravferda kom, søstera og broren til bonden, sonen til bonden og dei to beste vennane Olav og Per. Det var søstera Eva, broren Alf og sonen Gustav.

Kl.12.00 byrja gravferda. Nor alle var komme og presten hadde byrja å lese byrja Eva og tenke. Dette tenkte ho:

Eg hugsar nor vi var små. Da krangla vi om alt mogleg, slik som alle søsken som oftast jær. Men vi var også snille mot kvarandre. Vi hadde ei god stund i lag vi to. Men no ser eg an ikkje meir, no er han vekk.

Etter at presten var ferdi og lese to alle eit siste farvel men bonden Knut. Etter det to Olav og Per ein liten prat.

Olav: Eg hugsar nor vi var små. Ja, du hugsar vell alle rampestrekane våre.

Per: Å, ja det var han som fekk tak i alle ideane.

Olav: Ja det er trist han er vekke no.

Per: Kvar fredag no ei stund har han komme bort på kaffi til meg.

Olav: Ja han var no sprek og flink å garden og.

Per: Ja, der er mange gode minner frå han.

Olav: Ja, det skal vere sikkert og vist.

ida